Trein, Zweden, trein, vliegtuig, trein, bus, thuis
Het is zondag 21 oktober 2007, de conferentie in Kopenhagen is voorbij. Om 9 uur moet iedereen zijn uitgecheckt uit het hostel. Om half 7 gaat bij mij de wekker. Mijn tas had ik ik 's nachts al ingepakt. Dat ik toen niet meer echt helder kon nadenken blijkt wel wanneer ik hem weer open moet maken om er een paar sokken uit te halen.Na een kwartiertje over de kinderkopjes te hebben geboemeld kom ik aan in een vrijwel leeg restaurant waar alleen Gary en zijn vriendin Natalia uit Luxemburg aan het ontbijt zitten. Gary is niet bang om te vliegen, maar is er principieel op tegen, dus moet hij vroeg uit bed om vervolgens de hele dag in de trein te zitten. Ik zeg dat hij een treinhippie is en geef hem een plastic zak om het deel van zijn ontbijt, wat later als lunch zal dienen in te doen.
Omdat zijn geliefde trein zo vertrekt moeten ze snel weg en ben ik nog in m'n eentje over. Het vliegtuig naar Amsterdam vliegt pas om kwart voor 5. Ik heb dus nog 9 uur, zonder enige verplichtingen, te gaan in Denemarken. Oorspronkelijk was mijn plan om met wat andere deelnemers de stad te verkennen, maar meteen bij aankomst bleek al dat Kopenhagen nou niet echt de meest interessante plaats op aarde is. Na het centrum, Tivoli en Christiana is er alleen nog het beeld van de kleine zeemeermin over om te gaan bezichtigen, maar daar kan je ook geen dag mee vullen.
Toen ik er eerder deze week achter kwam dat er sinds kort een brug naar Zweden was begon ik met het plannen van een dagtrip daarheen. Want als ik nu naar Zweden ga dan hoef ik er later niet meer heen omdat ik er al geweest ben. Dan heb ik dit jaar 6 nieuwe landen bezocht in plaats van 5, het is een geweldig plan.
De informatie op het internet was echter niet erg duidelijk, de Deense reisplanner laat geen prijzen zien voor Zweden en de Zweedse websites zeggen niet in welke valuta de prijzen zijn...
Gelukkig waren er andere deelnemers die die me konden voorzien van wat handige tips, zoals dat de eerste grote Zweedse stad Malmö saai is en Lund cool, en dat de trein ook langs het vliegveld komt zodat ik maar één kaartje nodig heb en mijn bagage beter mee kan nemen.
Een kaartje kopen op het station bleek geen probleem. Een van de fijne dingen hier is dat echt iedereen van jong tot oud fatsoenlijk Engels verstaat en spreekt.
De trein vertrok direct, de conducteur vertelde me netjes dat ik bij het vliegveld moest overstappen, en dat deed ik. De route naar Zweden bestaat uit een tunnel, gevolgd door een brug van 50 kilometer, dan weer een tunnel en je bent in Zweden, niet eens een douane.
Het landschap is niet veel anders dan dat in Denemarken, geen blokhutten, dennenbomen en herten zoals je misschien zou verwachten. Malmö had inderdaad het uiterlijk van een haven/industriestad, ik ging dus nog een stukje verder naar het noorden naar Lund. Zo dichtbij de Noordpool ben ik nog nooit geweest!
Lund was inderdaad een mooie stad, maar zondagmorgen was nou niet bepaald het meest bruisende tijdstip. Gelukkig scheen de zon en hadden de bomen allermaal mooie herfstkleuren.
De meeste winkels gingen pas om 10 uur open, dus bekeek ik in plaats daarvan maar de parkjes en oude gebouwen. Voordat ik in op zoek ging naar iets typisch Zweeds wat geen souvenir is om mee te nemen.
De winkel waar ze de elektrische schoenendroger verkochten was helaas gesloten, waarschijnlijk had ik ook niet genoeg geld.
Het vervelende van Europa is dat ze bijna overal hetzelfde hebben. Het is lastig om iets te vinden wat je thuis niet hebt. En als je dan zoiets vind, zoals grote dooie vacuümverpakte vissen in de supermarkt en dat is dan weer te ranzig om mee te nemen. Ik nam 2 vers gebakken broodjes en een donut mee als lunch. En vond toen bij de individueel verpakte koekjes nog iets wat als avondeten kon dienen en groene mergpijpen die ik nog nooit eerder had gezien, dus daar gingen er 5 van mee naar Nederland. Ik was er best wel zeker van dat ik genoeg Zweeds geld had om het te betalen.
Ik was aangenaam verrast dat ze in Zweden ook bekend zijn met het begrip 'snelkassa', hetzij onder een andere naam. Daar leerde ik ook meteen dat 'Hay hay' hier de standaard informele groet is. Buiten in het parkje voor de supermarkt at ik mijn zelf samengestelde lunchpakket op.
In het begin scheen de zon en was het buiten nog wel aangenaam zolang je in beweging blijft. Wanneer de zon achter wolken verdwijnt lijkt het alsof iemand een grote diepvries open wordt gezet.
De stad had ik inmiddels wel gezien, en ondanks dat ik eigenlijk nog wel een een uurtje had kunnen blijven besloot ik om Zweden te laten voor wat het was en op de trein terug naar het vliegveld te gaan.
Op het vliegveld zat Antonio al veel te vroeg te wachten om naar huis te gaan. Hij was 's ochtends met wat Nederlanders op stap gegaan, zij gingen daarna meteen door naar het vliegveld waar Antonio dus ook eindigde. Maar omdat hij zijn bagage niet had meegenomen kon hij nog een uur van z'n tijd vullen met het halen daarvan. Gelukkig hoefde hij daarvoor geen nieuw kaartje meer te kopen.
Na wat rondlopen en inchecken op het vliegveld kwamen we ook nog Valentina tegen die ook zo moest vliegen. Na nog wat rondhangen was het tijd om door de douane te gaan. Omdat die mannetjes altijd je drinken afpakken moesten we dat eerst opdrinken. Ik ontdekte dat ik onbewust toch nog wat gevaarlijke artikelen zoals een schaar, schroevendraaier, haargel en een aansteker in mijn tas had zitten.
Er viel ook nog een bejaarde man op de grond. Hij werd gelukkig snel door anderen opgeraapt. Een heleboel mensen keken geschrokken. Hier in Denemarken rollen de bejaarden echter wel vaker over straat dit al de derde keer dat ik het zie in de paar dagen dat ik hier ben. Meestal komt het door de draai-, schuif- en zwaaideuren waar ze hier zo dol op zijn, maar het kan ook dat de bejaarden hier gewoon een beetje overmoedig zijn.
Nadat de metaaldetector was afgegaan vond de meneer van de douane het nodig om me te fouilleren, waarbij hij nogal hardhandig was.
Antonio moest bij een andere terminal zijn, dus waren alleen Valentina en ik nog over. Een meneer was niet zo handig en gooide een volle beker cola naast me op de grond, waar wonderbaarlijk genoeg maar een paar spetters op m'n jas terecht kwamen.
En toen was het eindelijk tijd om naar de vertrekgat te gaan. En daar stond al weer een hele rij Nederlanders te wachten om naar Amsterdam te vliegen.
Zodra het vliegtuig was geland stond iedereen meteen op om in het gangpad zijn bagage uit het rek te pakken om vervolgens weer minuten lang te wachten totdat de deur eindelijk open ging. Daarna loopt de hele groep zo snel mogelijk naar de bagageband om daar weer een kwartier lang staan dringen terwijl ze op hun koffers wachten. Ik snap al dat gestress niet zo, ik ga even naar de WC, haal wat te drinken en ga vervolgens op een tactisch gekozen bankje zitten waar ik geniet van een Zweedse koek dat ook meteen mijn avondeten is. Ondertussen kijk ik af en toe of mijn tas nog niet over de band rolt.
Wanneer het dan zo ver is loop ik richting de band, pak mijn spullen en ga direct door naar de uitgang. Daar stond al weer een grote groep onbekenden in spanning af te wachten of ik misschien toch niet hun geliefde was. Ik moet onthouden om de volgende keer gewoon naar ze te zwaaien alsof ik ze ken.
De trein zat weer lekker overvol met allerlei mensen die voor 9,95 euro een weekendkaartje van de Kruidvat hadden. Ik was er één van. Vanaf Roosendaal reden er geen treinen meer. In plaats daarvan moesten ik nog anderhalf uur met de buschauffeur mee die tegen iedereen dezelfde grap maakte over de verwachtte reistijd die volgens hem 3 dagen zou zijn. Rond 22:00 uur was ik thuis, net op tijd om het einde van Expeditie Robinson mee te maken.