Het grootste drugshol van Scandinavië
Vandaag is het donderdag 18 oktober 2007, en het is inmiddels was het al weer de derde dag in Kopenhagen. Gedurende de hele ochtend gingen er op diverse tijdstippen allerlei mobiele telefoons af die als wekker moesten dienen, maar niemand trok zich daar iets van aan. Uiteindelijk was ik weer de eerste van mijn kamer die uit bed was.Onderweg naar buiten kwam ik Gary uit Luxemburg tegen waarmee ik samen naar het ontbijt bij het conferentiegebouw liep. Omdat het draadloze netwerk voortdurend overbelast was kwam er een mannetje een bedraad netwerk aanleggen door snoeren met tape op de vloer te plakken.
Foto: Martin Hrinak
Het duurde weer behoorlijk lang voordat de dag op gang kwam. Ik moest vandaag 3 workshops leiden; over de mogelijkheden en de verantwoordelijkheden die komen kijken bij het online gebruik van persoonsgegevens, de volgende generatie webtoepassingen onder de noemer web 3.0 en over het betrekken van organisaties met verschillende niveau's van technologiegebruik. Ondanks dat de discussies levendig waren nam gedurende de dag nam het aantal deelnemers steeds verder af.
Een aantal mensen klaagden dat de facilitators niet genoeg faciliteerden, maar dat is ook het hele idee achter open space technology. Het is volgens mij meer een probleem dat het uiteindelijke doel nog even vaag is dan wanneer we begonnen omdat er geen duidelijke voortgang in zit. De rapportage is beperkt tot wat uitgeprinte verslagen van gesprekken over allerlei onderwerpen, maar de rode draad daarin ontbreekt waardoor het niets meer is dan een verzameling van verslagen die steeds groter wordt en elkaar niet echt een bepaalde richting op gaan.
Het avondeten bestond dit keer uit döner die we zelf in elkaar moesten zetten. Een groot deel van de groep ging vanavond met de trein naar een soort jeugdhonk buiten de stad waar één van de Deense deelnemers als vrijwilliger werkt. Er zou vanavond een redelijk onbekende band zou optreden. Hoewel ik helemaal voor het ervaren van Deense jongerencultuur ben, doe ik het liever niet met een groep van 30 mensen.
Foto: Martin Hrinak
De meeste andere mensen die niet mee gingen hadden echter weinig spannende plannen. Een paar internetverslaafden en workaholics gingen internetten en werken, en veel anderen waren moe en gingen al vroeg naar bed.
Valentina was de enige die nog enigszins wat interessants van plan was, een bezoekje aan Christiania, wat werd omschreven als een soort hippiedorp binnen de stad.
Ik zou het zelf meer omschrijven als een ghetto dat waarschijnlijk het grootste drugshol van Scandinavië is waar allerlei gothics, punkers, emo's en andere alto's samenkomen om wat geestverruimende middelen te scoren en te gebruiken omdat de politie er om één of andere reden niet komt. Er was geen straatverlichting, er stonden vuurkorven en liepen honden los. Er waren kraampjes die T-shirts en allerlei hulpmiddelen voor het consumeren van drugs verkochten. In een donker hoekje stonden wat tieners heel geheimzinnig een jointje te roken. Dit is hoe Amsterdam er uit zou zien als het in Roemenië lag.
De weg terug duurde wat langer dan had gehoeven. Valentina dacht dat de bus sneller was, ik zei dat we beter konden lopen omdat het Hostel al in zicht was. Ik had natuurlijk mijn zin kunnen doordrijven, maar daar krijg je alleen maar ruzie van. De bus zette ons ver voorbij het hostel af waardoor we weer een kwartier terug moesten lopen. Zie je wel, ik had gelijk.