Dingen die Denen doen
Vandaag was het dinsdag 16 oktober 2007, al weer bijna een half jaar geleden dat ik in Roemenië was. Hoog tijd om weer eens op pad te gaan. Dit keer had ik een uitnodiging om naar Kopenhagen te komen voor een conferentie over open source, online jongerennetwerken, en vrijwilligerswerk.Omdat vliegveld Midden Zeeland geen vluchten naar Denemarken heeft moest ik eerst weer een tweetal uurtjes in de trein zitten richting Schiphol. Het inchecken verliep soepel, maar de man bij de douane vond het weer nodig om mijn flesje water af te pakken.
In het vliegtuig had ik een groot gebrek aan beenruimte, terwijl achter me een stel kleine kinderen met de stoel zat te jengelen, daarna begon er ook nog een baby te janken, maar gelukkig was Denemarken tussen de wolken door al te zien.
Volgens Wikipedia is het vliegveld van Kopenhagen een van de beste in de wereld. Met de parketvloer deed het mee een beetje denken aan een grote meubelwinkel. Maar het bleek toch een beetje een teleurstelling te worden, de wc's in Budapest waren toch luxer en de draaideuren waren ook een overduidelijk teken van slecht ontwerp.
Na mijn bagage van de band te hebben opgepikt was mijn eerste doel om wat Deens geld te bemachtigen, want ondanks dat het een beschaafd EU-land is kan je er alleen betalen met Deense Kronen. Ik slaagde er echter niet in om een geldautomaat op het vliegveld te traceren. De machine voor de treinkaartjes accepteerde gelukkig ook mijn pinpas. Hoewel er maar één machine was kon ik er direct mee aan de slag, en na een paar keer overnieuw beginnen kon ik er uiteindelijk een kaartje uit persen. Ik hoefde me niet te haasten. Achter me bleef de rij leeg, iedereen gebruikte de loketten.
Vanaf het station was de weg naar het hostel makkelijk te vinden. De weg in Kopenhagen is wel goed onderhouden, maar de kinderkopjes die op willekeurige plaatsen worden neergelegd maken het niet echt trolley-vriendelijk.
Het inchecken in het hostel ging wel heel erg makkelijk, ik werd gevraagd op ik bij de 'European Conference' hoorde en kreeg direct een kamer toebedeeld met een sleutelpasje en beddengoed. Ik was de eerste op de kamer dus kon zelf één van de zes bedden kiezen.
Van een hostel met vijf sterren had ik wel wat meer verwacht dan een kapotte kapstok, een paar kapotte lampen, en een minuscule badkamer waarvan de douchekop niet blijft hangen. Na het beddengoed te hebben verwerkt in een bed was er niet meer veel te doen. Omdat ze hier blijkbaar iedereen een sleutel geven die zegt dat ze bij een conferentie hoort ketende ik mijn laptop vast aan het bed en vertrok naar beneden.
Mijn doel was nog steeds om wat Deense Kronen te bemachtigen. Want ondanks dat het een beschaafd EU-land is, hebben ze in Denemarken geen euro's. Ik liep het centrum in en volgde de weg waar de meeste mensen hen liepen en kwam uiteindelijk terecht in de langste winkelstraat van Europa.
Ondanks de drukte was het vrij gemakkelijk om er door te lopen, aan de rechterkant van de straat liep iedereen dezelfde kant op, en aan de linkerkant in tegenovergestelde richting, afgezien van wat toeristen die niet zo opmerkzaam waren.
Behalve de McDonald's en andere winkels die je overal in Europa tegenkomt waren er ook wat dingen die je ergens anders niet zo snel ziet, zoals een speciaalzaak voor pijpen en eentje die alleen handschoenen verkoopt.
Omdat de Denen bijna dezelfde rode vlag met een wit kruis hebben als de Zwitsers verkopen enkele slimmeriken hier ook Zwitserse zakmessen met het kenmerkende rood-witte logo. Maar dat het zeker geen Zwitserland is bleek wel uit het feit dat ik na zeker een halve kilometer lopen nog niks was tegen gekomen wat ook maar een beetje op een bank leek.
En opeens liep ik bijna voorbij een geldautomaat. Na mijn pas er te hebben ingestoken werd ik weer met een moeilijke keuze geconfronteerd; hoeveel kronen heb ik nodig, en wat zijn die dingen eigenlijk waard? Ik besloot het op twee na laagste bedrag uit de lijst te kiezen, 500 kronen. Ik heb geen idee wat je er voor kan kopen, maar het is wel een mooi rond getal.
Een ander eigenaardigheid is dat er op diverse plaatsen mannetjes met borden op straat staan. Ze lopen niet rond, of delen flyers uit, ze staan daar maar te staan met een bord in hun hand, als een levend standbeeld.
Foto: Martin Hrinak
Even verderop stond wel een zogenaamd leven standbeeld, waar de toeristen zich omheen hadden verzameld. Het was gewoon een kale vent met witte verf op z'n gezicht en een jurk, maar toch wist hij het publiek te boeien, ondanks dat hij daar maar wat met z'n ogen stond te knipperen.
Terug in het hostel bleek dat de receptionist inmiddels twee Hongaren en een Italiaan in mijn kamer had gelaten. Omdat je daar ook nogal snel bent uitgekeken ging ik met Antonio de Italiaan de stad maar weer in om de tijd te doden totdat de conferentie om 5 uur begon.
Om 5 uur was het dan eindelijk zo ver, we kregen een rondleiding door het conferentiegebouw. En inderdaad, er zat een zwembad met een trampoline als duikplank in dat tot middernacht open is! En ik had geen zwembroek mee.
Foto: Robin van den Bosch
Daarna was er de eerste bijeenkomst in de zaal waar we de rest van de week zouden doorbrengen. Na een welkomstwoord kregen we wat informatie over de stad. Alle vier de interessante dingen werden aangewezen op de kaart. De straat bij het station werd met een rode streep gemarkeerd, die moesten we vermijden omdat het daar gevaarlijk zou zijn.
De 'rode straat' sprak natuurlijk meteen tot de verbeelding. Omdat het praktisch naast het gebouw was waren we zaten gingen de eerste mensen er op de terugweg naar het hostel er al heen. Vooral voor de Oost-Europeanen was het een grote teleurstelling toen ze zagen dat het er nog steeds beschaafder was dan waar zij vandaan kwamen.