Open dag bij de provincie Zeeland
Gisteren was het 3 maart, de grote dag waar de hele provincie Zeeland lang naar uit heeft gekeken, want vandaag kon iedereen gratis met de bus naar Middelburg om daar een paar euro aan belastinggeld terug te krijgen in de vorm van pennen, fietskaarten, tassen en ander promotiemateriaal.Als er ergens gratis wat te halen is ben ik natuurlijk ook van de partij, maar om nou 1 uur en 18 minuten in de bus en trein te zitten om 12 kilometer naar Middelburg te rijden is ook weer zo wat, en zelfs al was het gratis, ik kan nog steeds sneller fietsen met windkracht 7 tegen. Maar gelukkig ad Taxi Pascal vandaag toevallig niks te doen, dus haalde hij mij en Jeanine op en reden we samen naar Middelburg.
Het vinden van het provinciehuis was gelukkig niet zo moeilijk. Bij de ingang stonden allerlei kraampjes die fietsen aan het promoten waren, en na het verschaffen van wat persoonlijke informatie was ik ook de trotse bezitter van een complete set fietskaarten voor de hele provincie die elders voor 25 euro worden verkocht, het zou me niets verbazen als ze vanavond in grote hoeveelheden worden aangeboden op internet.
Op het abdijplein stond een podium met daarop wat jong 'talent' van Zeeland, het publiek bleef op een veilige afstand staan.
In de politieke tent, waar de meeste gratis spullen waren te halen was het uiteraard het drukst. Vakkundig wist ik de rood en groen gekleurde PvdA en CDA mensen te ontwijken, achter Pascal blijven en geen oogcontact maken, maar in zo'n drukke ruimte was er geen ontkomen aan, een mevrouw van D66 die niet verkleed was als klaar-over was er in geslaagd om dicht genoeg bij me in de buurt te komen. 'Bestaan jullie ook nog?' vroeg ik verbaasd. Jazeker, D66 bestaat nog in Zeeland, en ik kreeg een folder over de plannen voor een provinciaal ziekenhuis in mijn handen gedrukt.
Maar waar D66 in de landelijke politiek roem wist te vergaren als wispelturige draaikontenpartij die met elke wind meewaait houdt de Zeeuwse afdeling voet bij stuk, en is het inmiddels de enige partij die nog voor ontpoldering is nadat bleek dat de overgrote meerderheid van de Zeeuwen het toch niet zo zag zitten. Ik hoor ook bij de meerderheid, niet omdat ik het nou zo zielig vind voor die paar boeren die moeten verhuizen, maar omdat niemand me nog heeft kunnen overtuigen van het nut er van. Eerst was het een vorm van natuurcompensatie, voor het verdiepen van de Westerschelde wat we weer doen voor de Belgen die daar graag met grote boten vol gevaarlijke stoffen naar Antwerpen varen. Nu is dat niet echt een populair argument, dus was ontpoldering opeens voor onze eigen veiligheid. In plaats van te vechten tegen het water moesten de Zeeuwen het water voor ons laten werken, want anders verdwijnen we over 300 jaar onder water. Nu snijdt dat verhaal ook niet echt hout, en echt bang wordt ik er ook niet van. Vandaag kreeg ik weer een nieuwe variant te horen, volgens de mevrouw van D66 zou door de klimaatverandering de zeespiegel stijgen en zouden we dat kunnen opvangen door een paar polders onder water te zetten. Maar is de Westerschelde niet via de Noordzee verbonden aan de Atlantische Oceaan? Daar zit best wel veel water in, zelfs al ontpolderen we heel Nederland dan daalt het waterniveau geen millimeter. 'Maar ontpoldering is ook geen verkiezingingstandpunt voor ons' zij ze nog, maar ook dat kon me niet echt meer overtuigen.
De volgende halte was de afdeling digtalisatie, de provincie was al druk bezig met het implementeren van DigiD, maar ook de mooie risicokaart werd prominent tentoongesteld. Misschien was ik wel een beetje te hard toen ik zei dat ik hem kut vond, want een dag later is hij compleet onvindbaar, zoeken naar 'risicokaart Zeeland' levert alleen maar gebroken links op, dat is niet zo handig als je accuut last hebt van een risco!
De risicokaart is dus een compleet onoverzichtelijke Flash-animatie met allemaal rode punten, bonte gekleurde gebieden en lijnen die door elkaar heen lopen. Loopt er bijvoorbeeld een blauwe lijn vlak langs je huis, dan betekent het dat er regelmatig gevaarlijke stoffen langskomen. 'En wat moet je daar dan mee?' vroeg ik. Dat je dan maar moest verhuizen was nou niet echt het antwoord wat ik had verwacht, maar het was tenminste wel eerlijk; de gemiddelde Zeeuw heeft er weinig aan.
Toen we daar helemaal uit waren werden we doorverwezen naar het nieuwe crisiscentrum, helemaal bovenaan op de zolder, het was een beetje weggestopt onder de cryptische naam SCC (of iets wat daar op leek) en druk was het boven dan ook niet. Pascal speelde nog even voor burgemeester van gemeente X, en Jeanine wilde materiedeskundige zijn. Ik had nog een goede vraag over waarom je in een noodsituatie op de zolder van een oud gebouw zou gaan zitten in plaats van in een schuilkelder, daar kreeg ik wel een bevredigend antwoord op.
De hoofdattractie van de crisiszolder was het smartboard waarmee men in geval van een noodsituatie alle informatie mee zou kunnen verzamelen, nu raak ik niet echt onder de indruk van een beamer met een aanraakgevoelig scherm waarop wat kaarten worden geprojecteerd. De gegevens waarmee de kaarten werden ingevuld waren interessanter en hoe de beschikbaar werden gesteld voor het publiek, jammergenoeg werden niet alle gegevens aangeboden, want daar zouden kwaadwillenden wel eens misbruik van kunnen maken. Natuurlijk kan iedereen die gegevens wel gewoon opvragen door zich te beroepen op de wet van openbaarheid van informatie en is uiterst gevaarlijke informatie zoals inwoneraantallen per dorp overal te vinden, maar de provincie gaat het natuurlijk niet te makkelijk maken. Maar als ik daar meer over wilde weten moest ik bij de stand van SIC (weer zo'n afkorting) zijn, maar daar was het ongelofelijk druk, grote groepen mensen stonden te dringen om een luchtfoto van hun huis uitgeprint te krijgen, zouden al die mensen dan thuis geen internet hebben?
We waren ook al een tijdje op zoek naar meer informatie over het provinciale jeugdbeleid, uiteindelijk vonden we het bij de afdeling welzijn, waar ook het aantal bejaarden buitenproportioneel goed was vertegenwoordigd. We kregen gelukkig nog wel wat face-time met een medewerker om te praten over jongerenparticipatie op provinciaal niveau en op het platteland, ik heb ook nog een T-shirt, een hele hoop stickers en folders om uit te delen meegenomen.
Behalve medewerkers lastigvallen met moeilijke vragen hebben we natuurlijk ook nog een heleboel andere dingen gedaan, er was een demonstratie met explosief gas, een handtastelijke boom een foto-expositie en een speed-dating caravan, we hebben de plannen bekeken voor een nieuwe weg en nog even over duurzaamheid gepraat met de koolzaadolieman.
Meer foto's van de open dag van de Provincie Zeeland 2007