:Ik Heb een paar vrienden die snijden en een vriendin die het ook een beetje doet om er bij te horen want toen ik tegen haar zei dt ik mezelf snijd Toen begon zij ook ineens .. en nu Proberen we haar er af te halen maar dat lukt ons niet
..
mijn Vriendje Snijd zichzelf ook en elke keer Dan Zeg ik dat ik als ie het doet of zelfmoord probeert te plegen dat ik naar zijn huis toe Ga komen, en dan Houd dat m een beetje tegen om te snijden.:

ik heb al heel vaak zelfmoord pogingen gedaan Alleen elke keer Als ik me bijvoorbeeld wil op hangen dan denk ik van straks doe ik jouri pijn en dan ben ik bang..

laatst wou ik voor de trein springen Maar toen was jouri er bij en hield me tegen ..
alleen nu is hij er achter gekomen dan ik mezelf uit honger enzo.. en nu zegt ie de heletijd als jij dood gaat ga ik achter je aan en dan moet ik huilen aleen dan zeg ik NEE! Jij Mag niet achter mij aan gaan jij hebt een mooi leven Voor je.. want weet als ik weg ben blijf ik in jou hart en boven bij het licht zal ik altijd aan je denken .. alleen altijd als ik zo iets zeg moet ie huilen en daar kan ik niet zo goed tegen

ik weet egt niet meer wat ik moet doen! ik ben bang dat ik het eind van dit jaar niet haal .. bang om jouri te verliezen

Maureen..

ik ben nu ook weer begonnen, was een poosje gestopt maar tis niet gelukt

Hoi anouk,
Ga er mee naar je huisarts of zo, heb ik ook gedaan.
En ze hebben zwijgplicht dus ze kunnen het ook niet zomaar tegen je moeder vertellen.
Misschien als je er over praat met je huisarts dat het beter gaat
nou veel succes en sterkte!

ik sny metlef soms ook, op school weet een leraar het hij zegt ook dat ik wt anders met verzinnenin plaats van sijden maar als je emaal voor de eerst ekeer hebt gesneden lukt dt niet so makkelyk meer

ik doe ook al 3.5 jaar aan zelfverwonding. Velen weten het van mij, ook op school. Ik had een leerkracht in vertrouwen genomen en het clb heeft mij doorgestuurd naar een psycholoog. Hoewel ik zelf vond dat dit niet echt holp kan ik mss toch tips geven. Probeer iemand in vertrouwen te nemen en geef alle scherpe dingen die op je kamer liggen af voor een tijdje. Probeer intensief te sporten, de ziel uit je lijf te lopen. Dit kan de drang echt verminderen. Indien het met opgekropte gevoelens te maken heeft, kan je indien je niemand hebt alles neerschrijven in een dagboek. Aan de littekens kan je niet veel doen, maar probeer het toch te ontsmetten en uit de zon te blijven, zo voorkom je erger!

ja jourmir
ga jij je maar lekker snijden met een kettingzaag -_- lame

Hoi Jaqueline,
Misschien onderhand dat je ouders het onderhand wel weten, zo ja sterkte daar mee.

Je kan tegen je ouders van je vriendin en tegen je leerkracht zeggen dat je professionele hulp gaat zoeken anders, en dat dan ook daadwerkelijk gaan doen. Dat kan gewoon bij de huisarts met zwijgplicht, die kan je doorsturen naar een hulpverlener
(psycholoog eventueel). Succes

Ik kamp er zelf al zo'n 2 en een half jaar mee, en er zijn een paar close vrienden die het weten en mijn lieve vriend. Die nu onderhand ook wel heel erg graag heeft dat ik zelf ook hulp ga zoeken. Maar zo moeilijk om toe te geven dat je een probleem hebt :
Wat Shana zegt zijn wel goede tips trouwens.

ik heb zon behoefte om te snijden,maar probeer het tegen te houden!!!

ik heb me zelf ook gesneden en toen kon ik het echt niet meer voor me houden. toen heb ik het verteld aan een vriendin, nu heb ik het niet meer gedaan af en toe kras of krab ik mezelf nog wel. ik wil het zo graag nog een keer doen, het klinkt heel vreemd maar ik heb er de drang naar.: ik moest het haar vertellen als ik het weer deed maar dan komt mn moeder er ook achter en moet ik weer naar een psygoloog. en dat is zo erg, net of je niet normaal bent of zo.
heeft iemand misschien een site waar je er over kunt praten met elkaar, ik vind alleen maar oude waar al een jaar niet meer is op gereageerd. thanks

Het is moeilijk om te stoppen, zelf is het me al wel gelukt!
Ik heb het zonder hulp kunnen doen, maar met de kracht van God! Geloof me het is me gelukt door Hem, het was moeilijk in met thuissituatie en begon langzamerhand mezelf te straffen.. toen begon ik te snijden!

Na 3 jaar zocht ik innerlijke hulp, ik ging al jaren naar de kerk maar had daar niet een gevoel dat ik daar hoorde. Maar na een bepaalde tijd wist ik dat ik er iets mee moest doen, dat heb ik gedaan. Daardoor ben ik zonder professionele hulp en zonder mijn ouders gestopt! Ik ben hier nu erg trots op!

En hoop dat er meer mensen iets ondernemen om bij God hulp te zoeken.

Mariska, je hebt helemaal gelijk!

Ik heb ook in mezelf zitten snijden. Ik ben ook hulp gaan zoeken en dacht in het begin dat dat echt niet hielp. Toch heeft de psycholoog het voor elkaar gekregen dat ik er mee gestopt ben.
Soms heb ik er nog wel moeite mee en ook daarna heb ik het nog wel eens gedaan, maar ik kon het niet meer zo erg als hoe ik het heb gedaan.
Volgens de psycholoog kwam het omdat ik mezelf helemaal was 'verloren' en door die manier mezelf weer 'terug' kon halen en alles beter kon relativeren.
Moeilijke momenten blijf je houden, maar je wordt sterker!
De littekens zijn echt niet iets waar je trots op kan zijn en op het moment dat je het doet weet je misschien niet beter, maar als ik weer bij kennis was, had ik onwijs veel spijt... Maar dan was het al te laat.
Jongens, even een tip... Doe het niet en zoek hulp!